Posts in Geen categorie

Dieren spotten in Natuurpark Lelystad

Kilometerslange fiets- en wandelpaden die je langs en door de leefgebieden van allerlei wilde diersoorten voeren. Klinkt als een plek waar je goed op avontuur kunt. Wij gingen op pad in Natuurpark Lelystad. Al na een kwartier was het raak: een kudde Przewalskipaarden liet zich rustig bekijken. Ik schreef erover voor KidsErOpUit.

Lees het hele blog op de website van KidsErOpUit. (https://kidseropuit.nl/natuurpark-lelystad-met-kinderen/)

Brief aan mijn kraamverzorgende

Lieve Edith,

Dankjewel.

Of we elkaar zouden herkennen op straat weet ik niet, toch ben je belangrijk voor me geweest. Drie jaar geleden werd ons jongste kind geboren. Omdat we met veel verdriet en boosheid terugkeken op de eerste bevalling en de periode daarna, waren we nu tot onze tanden toe gewapend. Ook wat betreft kraamzorg zou ons deze keer niets overkomen. Deze keer wilden we geen halfdronken kraamhulp die weigerde de was te doen en ons ’s avonds achterliet met een pan aangebrand eten (‘Oeps. Nou, mijn dag zit erop, tot morgen.’). Het nummer van de kraamzorgorganisatie stond onder speeddial en we zouden direct om een andere vragen als we ons weer zo ongemakkelijk voelden.

Eigenlijk stond je dus met 1-0 achter toen je bij ons binnenstapte. Maar jij kwam, zag, en zorgde ervoor dat we binnen tien minuten allemaal een beetje verliefd op je waren. Je was niet van de tierelantijnen en de prietpraat. Je was van de goede zorg voor mij en de baby. Ontbijt kreeg ik op bed, ook toen ik me fit genoeg voelde om naar beneden te komen. ‘Straks ben ik er niet meer, dan mag je elke dag zelf je brood smeren. Geniet hier nu maar gewoon van’, zei je nuchter. De baby werd vertroeteld en geknuffeld en je gaf ons het gevoel dat we het mooiste exemplaar ter wereld hadden gekregen – op een gedeelde eerste plaats met onze oudste zoon uiteraard. Je leerde mijn partner de basisbeginselen van babymassage en deed voor hoe we de kleine jongen konden inbakeren in een hydrofiele doek. Van die tips die goud waard zijn, zeg maar. Ook stuurde je mijn lief naar bed tussen de middag, in plaats van op pad voor een boodschap. Onze driejarige zoon vond in jou een anker in deze dagen die voor hem zo woelig waren en al snel stond hij ’s morgens bij de voordeur te trappelen van ongeduld als hij wist dat ‘zijn vriend’ in aantocht was.

En ja, we hadden het ook aan onszelf te danken dat alles nu anders liep dan de eerste keer. We planden weinig bezoek, beantwoordden weinig telefoontjes en namen veel tijd om met zijn allen in bed te genieten van ons nieuwe gezinslid. Bovendien was ik er na deze bevalling fysiek en mentaal veel beter aan toe dan na die eerste. Maar toch, jij bent een belangrijke factor in het roze wolk-gevoel dat die week de boventoon voerde. Je was een prettige aanwezige in huis, discreet en subtiel, maar beschikbaar als vraagbaak en luisterend oor als ik je nodig had.

Voor mij ben je het ultieme voorbeeld van hoe je als medewerker in de zorg het verschil kan maken. Door je werk uitstekend te doen, maar daarnaast ook empathisch te zijn en precies aan te voelen wie je voor je hebt en wat ze nodig heeft. Dank, heel veel dank daarvoor. Mede dankzij jou is de komst van onze kleinste jongen een prachtige herinnering.

Deze column is gepubliceerd op de website Famme

’s Avonds een vrouw, ’s ochtends een, euh… moeder

’s Avonds een vrouw, ’s ochtends een, euh… moeder

Een goede vriendin had me uitgenodigd voor een etentje, ze had wat te vieren. Die avond stiftte ik mijn lippen, deed mascara op en kamde mijn haar. De vermoeidheid van de dag verdween tijdens het optutten al een beetje, maar toen zij arriveerde in een kek jurkje, was ik helemaal vergeten dat ik om 5.30 uur was opgestaan. Ik had er zin in!

Een heerlijke avond
Eenmaal in het restaurant besloten we voor zes gangen te gaan (het was echt feest) en begonnen de maaltijd met een bubbeltje. We praatten over de kinderen, natuurlijk, maar niet heel veel. We hadden het die avond vooral over werk, over als vrouw carrière maken in een door mannen gedomineerde wereld (zij) en over acquireren als dat eigenlijk niet het favoriete onderdeel van je baan is (ik). Terwijl de serveerster nog eens bijschonk en de ene na de andere heerlijke gang op tafel kwam, hadden we het over onze partners, onze ouders en nog een beetje over het opvoeden van onze jongensbende. Het was, kortom, een heerlijke avond.

Zo’n avond waarop ik me naast moeder ook vooral mezelf voelde. Al was het tegen middernacht wel een beetje een tipsy versie van mezelf, voelde ik toen ik naar de wc liep. Buiten snoven we giechelend de frisse nachtlucht op, fietsten naar huis en kletsten op een straathoek nog een half uur door, alsof we niet al de hele avond tegenover elkaar hadden zitten praten.

Zwevend van drank
Zwevend van drank, vermoeidheid en geluk liet ik de hond uit en kroop daarna in bed, om als een blok in slaap te vallen. Tot, slechts vier uur later, het eerste kind zich meldde, op de voet gevolgd door nummer twee. Het viel niet mee. Mijn ogen wilden niet open, mijn mond was droog en mijn hoofd optillen van het kussen was een hele exercitie. Jongste kroop tevreden tegen me aan. “Jij bent lekker warm”, meldde hij, terwijl hij zijn ijsklompen van voetjes tegen mijn buik duwde. Oudste dacht er anders over en wond er geen doekjes om: ‘Mama, er komt wel een stinkgeur uit je mond. Misschien kun je even je tanden gaan poetsen en dan ontbijt voor me maken?’

Tsja, ’s avonds een vrouw, ’s morgens een, euh… moeder.

Deze column is gepubliceerd op de website Famme